Boukje Schweigman

verslag van de strijd tussen de kunstenaars en de geweldadige machthebber in Nederland, achter het Binnenhof.

de oplettende kijker zal me in onderstaande filmpjes zien in wit hemdje en grijs rokje. Ik heb aardig wat klappen en vooral duwen van de ME opgevangen. Als bewegingskunstenaar was het blijkbaar nodig om het fysiek mee te maken, om zo geaard mogelijk te blijven staan waar ik voor sta en met harde hand door grote, gewapende mannen weggeduwd te worden. Niet terugvechten, blijven staan waar ik voor sta. Ten opzichte van die schilden, knuppels en kogelvrije vesten heb ik toch niet zoveel aan mijn kung fu trainingen en mijn zweep had ik thuis laten liggen. Los daarvan was het heel duidelijk dat wij kunstenaars geweldloos wilden blijven pleiten voor schoonheid en ontroering. Toen de ME hun grof geschut tevoorschijn toverden vervielen wij in stilzwijgen met v handen in de lucht, duidelijk niet uit op gewelddadige confrontaties. Een bizarre spanning ontstond. Vreedzame kunstenaars oog in oog met gewelddadig machtsvertoon van de overheid. Totdat de opdracht van hogerhand gegeven werd en de bullebakken op ons in begonnen te hakken. Hoe was ik in deze frontlinie beland? Om me heen werden vooral de kerels met knuppels in de ribben gepookt en op de rug geslagen en weggevoerd. Ik heb ook wel een knuppelslag gekregen, maar werd vooral veel hardhandig omgeduwd, keer op keer. De straat moest blijkbaar worden schoongeveegd, meter voor meter, weg met die vervelende kunstenaars. Ik wilde niet wegvluchten naar de veilige achterhoede, liever iets van weerstand geven, liever aan den lijve ondervinden hoe agressief en respectloos deze regering mij als kunstenaar wil omduwen. Een inhoudelijk gesprek of enige nuance heeft blijkbaar totaal geen zin. Ineens werd voelbaar hoe de overheid waar we nu mee leven liever respectloos inhakt op mensen die vanuit hun hart en passie nuancering, twijfel en openheid bepleitten. Ik stond versteld van dit gewelddadig machtsvertoon, de enorme hoeveelheid ME-ers die waren ingezet om de macht en controle te bewaren. Is dit de toekomst van ons land?? Hoezo inhoudelijke dialoog, doe wat ik zeg of ik mep je in elkaar!

En het ergste is misschien nog wel dat wanneer het machtsvertoon maar lang genoeg doorgaat, dat de weerstand gebroken wordt. De eerste straat ondervond nog weerstand, maar de gewelddadige machtshebbers hadden bedacht dat we helemaal naar het malieveld moesten gevoerd. Als een kudde werden we gedreven over het Plein, een oudere vrouw die in het begin weerstand met woorden had getoond werd nog ff alsnog gearresteerd. In de volgende straat, de Lange Voorhout, zaten enkele mensen onschuldig op een terrasje en schokkend genoeg werden ook zij met de schilden hardhandig van het terras geduwd, en wie eerst zijn reeds betaalde biertje nog probeerde achterover te slaan kon ook een knuppel in z’n zij verwachten. Een vrouw zittend op een stoepje met de fiets tegen de muur was niet snel genoeg, werd eerst over haar fiets heen geduwd om vervolgens de fiets maar helemaal in beslag te nemen. Waarom? Omdat je toevallig daar zit waar een of andere machthebber heeft besloten dat de straat moet worden leeg geveegd? En hoezo moest dat überhaupt met zo een harde hand gebeuren? Ja we waren en zijn boos maar ons verzet was absoluut vreedzaam! Ik dacht dat dit soort acties plaatsvinden wanneer groepen heel agressief zijn of in landen met een politiestaat, maar toch niet zo in Nederland??

Au, auw, au, ik maak me zorgen, grote zorgen over het land waar ik momenteel in leef. Gistermiddag was ik strijdbaar en boos. Nu voel ik me ook wanhopig en kwetsbaar. Ik wil namelijk niet mee in deze verharding in onze maatschappij. Ik wil blijven pleiten voor de kwetsbaarheid, de openheid en de menselijkheid. En ik zal daar ook in blijven geloven. Ik wil me niet als een kuddedier de verharding in laten drijven! Binnen mijn voorstellingen mag je nog opengaan, je laten raken, de kwetsbare kanten van het mens zijn ervaren. Dat maakt het leven de moeite waard wat mijn betreft. Maar het is wel betreden op eigen risico, of vooral het weer naar buiten treden op eigen risico, want deze kwaliteiten worden blijkbaar niet meer gewaardeerd in de maatschappij die zich momenteel aan het vormen is!

Zweep, onze voorstelling die deze zomer en najaar nog speelt, gaat over macht en strijd ten opzichte van de kwetsbaarheid. Bizar dat dit nu zo actueel wordt…….

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*